وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

غزل شمارهٔ 3119زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3119

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3120خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3120

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3121دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3121

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3122بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3122

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3123دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3123

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3124شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3124

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3125اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3125

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3126گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3126

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3127نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3127

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3128حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3128

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3129سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3129

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3130دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3130

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3131زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3131

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3132سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3132

19 اشعار

غزل شمارهٔ 3133خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3133

16 اشعار

غزل شمارهٔ 3134نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3134

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3135به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3135

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3136نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3136

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3137بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3137

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3138در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3138

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3139زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3139

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3140شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3140

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3141زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3141

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3142خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3142

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3143به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3143

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3144به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3144

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3145به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3145

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3146چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3146

13 اشعار

غزل شمارهٔ 3147نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3147

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3148دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3148

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3149نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3149

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3150زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3150

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3151زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3151

15 اشعار

غزل شمارهٔ 3152کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می‌داند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3152

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3153ز بی‌پروایی آن بی‌درد قدر ما نمی‌داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3153

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3154چه شد قدر مرا گر چرخِ دون‌پرور نمی‌داند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3154

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3155بهار عارض او را به سامان کس نمی داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3155

12 اشعار

غزل شمارهٔ 3156چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3156

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3157دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3157

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3158زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3158

9 اشعار

غزل شمارهٔ 3159زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3159

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3160اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3160

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3161که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3161

7 اشعار

غزل شمارهٔ 3162نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین روید

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3162

10 اشعار

غزل شمارهٔ 3163ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3163

11 اشعار

غزل شمارهٔ 3164زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3164

6 اشعار

غزل شمارهٔ 3165نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3165

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3166دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3166

5 اشعار

غزل شمارهٔ 3167زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3167

8 اشعار

غزل شمارهٔ 3168ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماند

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ 3168

9 اشعار

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3119–زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد

غزل شمارهٔ 3120–خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد

غزل شمارهٔ 3121–دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3122–بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد

غزل شمارهٔ 3123–دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3124–شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3125–اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد

غزل شمارهٔ 3126–گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد

غزل شمارهٔ 3127–نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد

غزل شمارهٔ 3128–حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3129–سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد

غزل شمارهٔ 3130–دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد

غزل شمارهٔ 3131–زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد

غزل شمارهٔ 3132–سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد

غزل شمارهٔ 3133–خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد

غزل شمارهٔ 3134–نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد

غزل شمارهٔ 3135–به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد

غزل شمارهٔ 3136–نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد

غزل شمارهٔ 3137–بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد

غزل شمارهٔ 3138–در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد

غزل شمارهٔ 3139–زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد

غزل شمارهٔ 3140–شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد

غزل شمارهٔ 3141–زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد

غزل شمارهٔ 3142–خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد

غزل شمارهٔ 3143–به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3144–به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3145–به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد

غزل شمارهٔ 3146–چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداند

غزل شمارهٔ 3147–نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند

غزل شمارهٔ 3148–دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه

غزل شمارهٔ 3149–نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداند

غزل شمارهٔ 3150–زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داند

غزل شمارهٔ 3151–زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داند

غزل شمارهٔ 3152–کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می‌داند؟

غزل شمارهٔ 3153–ز بی‌پروایی آن بی‌درد قدر ما نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3154–چه شد قدر مرا گر چرخِ دون‌پرور نمی‌داند؟

غزل شمارهٔ 3155–بهار عارض او را به سامان کس نمی داند

غزل شمارهٔ 3156–چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟

غزل شمارهٔ 3157–دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3158–زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داند

غزل شمارهٔ 3159–زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاند

غزل شمارهٔ 3160–اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاند

غزل شمارهٔ 3161–که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟

غزل شمارهٔ 3162–نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین روید

غزل شمارهٔ 3163–ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماند

غزل شمارهٔ 3164–زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند

غزل شمارهٔ 3165–نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماند

غزل شمارهٔ 3166–دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماند

غزل شمارهٔ 3167–زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماند

غزل شمارهٔ 3168–ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماند

وزنِ مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم) میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

غزل شمارهٔ 3119–زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد

غزل شمارهٔ 3120–خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد

غزل شمارهٔ 3121–دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3122–بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد

غزل شمارهٔ 3123–دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3124–شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3125–اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد

غزل شمارهٔ 3126–گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد

غزل شمارهٔ 3127–نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد

غزل شمارهٔ 3128–حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3129–سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد

غزل شمارهٔ 3130–دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد

غزل شمارهٔ 3131–زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد

غزل شمارهٔ 3132–سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد

غزل شمارهٔ 3133–خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد

غزل شمارهٔ 3134–نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد

غزل شمارهٔ 3135–به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد

غزل شمارهٔ 3136–نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد

غزل شمارهٔ 3137–بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد

غزل شمارهٔ 3138–در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد

غزل شمارهٔ 3139–زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد

غزل شمارهٔ 3140–شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد

غزل شمارهٔ 3141–زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد

غزل شمارهٔ 3142–خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد

غزل شمارهٔ 3143–به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3144–به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3119زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد

غزل شمارهٔ 3120خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد

غزل شمارهٔ 3121دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3122بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد

غزل شمارهٔ 3123دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3124شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3125اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد

غزل شمارهٔ 3126گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد

غزل شمارهٔ 3127نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد

غزل شمارهٔ 3128حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3129سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد

غزل شمارهٔ 3130دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد

غزل شمارهٔ 3131زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد

غزل شمارهٔ 3132سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد

غزل شمارهٔ 3133خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد

غزل شمارهٔ 3134نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد

غزل شمارهٔ 3135به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد

غزل شمارهٔ 3136نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد

غزل شمارهٔ 3137بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد

غزل شمارهٔ 3138در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد

غزل شمارهٔ 3139زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد

غزل شمارهٔ 3140شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد

غزل شمارهٔ 3141زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد

غزل شمارهٔ 3142خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد

غزل شمارهٔ 3143به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3144به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3145به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد

غزل شمارهٔ 3146چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداند

غزل شمارهٔ 3147نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند

غزل شمارهٔ 3148دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه

غزل شمارهٔ 3149نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداند

غزل شمارهٔ 3150زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داند

غزل شمارهٔ 3151زمین را وحشی رم کرده یک کف خاک می داند

غزل شمارهٔ 3152کجا داغ جنون را قدر هر فرزانه می‌داند؟

غزل شمارهٔ 3153ز بی‌پروایی آن بی‌درد قدر ما نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3154چه شد قدر مرا گر چرخِ دون‌پرور نمی‌داند؟

غزل شمارهٔ 3155بهار عارض او را به سامان کس نمی داند

غزل شمارهٔ 3156چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟

غزل شمارهٔ 3157دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داند

غزل شمارهٔ 3158زنقش آرزو دل پاک گردیدن نمی داند

غزل شمارهٔ 3159زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاند

غزل شمارهٔ 3160اگر ته جرعه خود یار بر خاک من افشاند

غزل شمارهٔ 3161که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟

غزل شمارهٔ 3162نگردد زهر سبز آنجا که تریاق از زمین روید

غزل شمارهٔ 3163ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماند

غزل شمارهٔ 3164زخون خوردن اثرهای نمایان باز می ماند

غزل شمارهٔ 3165نصیب خویش هر کس یافت در دنیا نمی ماند

غزل شمارهٔ 3166دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماند

غزل شمارهٔ 3167زدوزخ گرمی هنگامه صحبت نمی ماند

غزل شمارهٔ 3168ز دل در سینه غیر از آه غم‌پرور نمی‌ماند

غزل شمارهٔ 3119زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشد

غزل شمارهٔ 3120خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشد

غزل شمارهٔ 3121دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3122بهشتی بی دماغان را به از خلوت نمی باشد

غزل شمارهٔ 3123دل پر آرزو خالی زشور و شر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3124شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشد

غزل شمارهٔ 3125اثر آه و فغان را در دل خرم نمی باشد

غزل شمارهٔ 3126گلستان ارم جز عارض جانان نمی باشد

غزل شمارهٔ 3127نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشد

غزل شمارهٔ 3128حصاری آدمی را به ز همواری نمی‌باشد

غزل شمارهٔ 3129سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشد

غزل شمارهٔ 3130دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشد

غزل شمارهٔ 3131زجوش مغز مستان را به سردستار می رقصد

غزل شمارهٔ 3132سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالد

غزل شمارهٔ 3133خط شبرنگ از ان لعل لب گلرنگ می بالد

غزل شمارهٔ 3134نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمد

غزل شمارهٔ 3135به ناز افراختی قامت فلکها در سجود آمد

غزل شمارهٔ 3136نماند بر زمین هر کس به طینت خاکسار آمد

غزل شمارهٔ 3137بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمد

غزل شمارهٔ 3138در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمد

غزل شمارهٔ 3139زمین و آسمان از ناله من در خروش آمد

غزل شمارهٔ 3140شدم آسوده تا از دیده اشک لاله رنگ آمد

غزل شمارهٔ 3141زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمد

غزل شمارهٔ 3142خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمد

غزل شمارهٔ 3143به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3144به دور خط زشرم آن لعل جان پرور برون آمد

غزل شمارهٔ 3145به طوف خاک من گر آن سراپا ناز می آمد

غزل شمارهٔ 3146چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداند

غزل شمارهٔ 3147نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداند

غزل شمارهٔ 3148دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنه