بخش 56 - فصل فی البلا

از دهانت سخن به کام رسد

از لبان تو می به جام رسد

لب لعل تو جز به جان نبرد

آشکارا برد، نهان نبرد

عاشق از سینه جان برون گیرد

تا غمت را به جان درون گیرد

انما الله واحد و احد

صمد لم یلد و لم یولد

چون ز دوزخ کنند خلق گذر

شست و شویی کنند در کوثر

بخت و دولت چو پیشکار تواند

نصرة و فتح پیشیار تو باد

غم نه بر دل که گر نهی بر کوه

کوه گردد ز بار غصه ستوه

همه فرزند آدمند بشر

میل بعضی به خیر و بعضی شر

هر که آمد بر خدای قبول

نکند هیچش از خدا مشغول

حسن میْمندی را گفتند: «سلطان محمود چندین بندهٔ صاحب‌جمال دارد که هر یکی بدیعِ جهانی‌اند. چگونه افتاده است که با هیچ یک از ایشان میل و محبتی ندارد، چنان که با اَیاز که حسنی زیادتی ندارد؟» گفت: «هر چه به دل فرو آید، در دیده نکو نماید.»

هر که سلطان مریدِ او باشد