غزل شمارهٔ 977

انما الله واحد و احد

صمد لم یلد و لم یولد

چون ز دوزخ کنند خلق گذر

شست و شویی کنند در کوثر

بخت و دولت چو پیشکار تواند

نصرة و فتح پیشیار تو باد

غم نه بر دل که گر نهی بر کوه

کوه گردد ز بار غصه ستوه

همه فرزند آدمند بشر

میل بعضی به خیر و بعضی شر

هر که آمد بر خدای قبول

نکند هیچش از خدا مشغول

حسن میْمندی را گفتند: «سلطان محمود چندین بندهٔ صاحب‌جمال دارد که هر یکی بدیعِ جهانی‌اند. چگونه افتاده است که با هیچ یک از ایشان میل و محبتی ندارد، چنان که با اَیاز که حسنی زیادتی ندارد؟» گفت: «هر چه به دل فرو آید، در دیده نکو نماید.»

هر که سلطان مریدِ او باشد

هر که در زندگانی نانش نخورند، چون بمیرد نامش نبرند.

لذت انگور بیوه داند نه خداوند میوه.

از زره بود پشتِ حیدر فرد

کرد خصمش سؤال گفتا مرد

چون ز بد گوی من سخن شنوی

بر تو تهمت نهم ز روی خرد