غزل شمارهٔ 858
Toggle stanza 1پیوسته خورد دل خون از بیغمی جانها
11
پیوسته خورد دل خون از بیغمی جانها
از خنده سوفارست دلگیری پیکانها
22
زنهار به چشم کم در سوختگان منگر
کز آبله پایان است سیراب، بیابانها
33
چون سرو به آزادی هرکس که علم گردد
در فصل خزان باشد پیرایه بستانها
44
پروانه بیدل را آسوده کجا ماند؟
شمعی که به گرد خود گردانده شبستانها
55
سودای من از مجنون آزادتر افتاده است
دیوانه من نگذاشت طفلی به دبستانها
66
زان روز که سرو او در باغ خرامان شد
خمیازه آغوش است گلشن ز خیابانها
77
بیتابی دل افزود از دست نگارینش
دریا نشود ساکن از پنجه مرجانها
88
در گوشه ویرانه است گنج گهری گر هست
در بیسروسامانی است پنهان سروسامانها
99
خوش باش به بیبرگی کز بهر جگرخواران
از چشم، فلک کرده است آماده نمکدانها
1010
چون پیرهن یوسف در بادیهپیمایی است
از شوخی بوی گل دیوار گلستانها
1111
این آن غزل سعدی است صائب که همیفرمود
میگویم و بعد از من گویند به دورانها
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
این انجمن عشق است توفانگر سامانها
یک لیلی و چندین حی، یک یوسف و کنعانها
Bedil DehlaviGhazaliyatغزل شمارهٔ 304
قومی به هوای حج در قطع بیابانها
جمعی ز نشاط می در طوف گلستانها
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 14
وقتی دل سودایی، میرفت به بُستانها
بیخویشتنم کردی، بوی گُل و ریحانها
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 24
ای در دل مشتاقان از عشق تو بستانها
وز حجت بیچونی در صنع تو برهانها
SanaiDivan-e AshʿarQasaʾidقصیدهٔ شمارهٔ 15 - این توحید به حضرت غزنین گفته شد