رباعی شمارهٔ 39

کاری کردم نگه نکردم پس و پیش

آنرا که چنان کند چنین آید پیش

ای برده دل من چو هزاران درویش

بی رحمیت آیین شد و بد عهدی کیش

گه در پی دین رویم و گه در پی کیش

هر روز به نوبتی نهیم اندر پیش

هر چند بود مردم دانا درویش

صد ره بود از توانگر نادان بیش

از عشق تو ای سنگدل کافر کیش

شد سوخته و کشته جهانی درویش

آمد به سر کوی تو مسکین درویش

با چشم پرآب و با دل پارهٔ ریش

پروانه به شمع گفت: میسوزم خویش

شمعش گفتا که نیستی دور اندیش

دی بر سر خاک دلبری با دل ریش

میباریدم خون جگر بر رخ خویش

دوش آمد و گفت: مردمِ دوراندیش

از خویش به جز هیچ نیابد کم و بیش

گفتی که نشان راه چیست ای درویش

از من بشنو چو بشنوی میاندیش