رباعی شمارهٔ 137

اندر دو جهان دلبر و جانم تو بسی

زیرا که بهر غمیم فریادرسی

ای نفس عجب که با دلم همنفسی

من بندهٔ آن صبح که خندان برسی

در هر دو جهان دلبر و یارم تو بسی

زیرا که به هر غمیم فریاد رسی

دیروز فسون سرد برخواند کسی

او سردتر از فسون خود بود بسی

مادام که در راه هوا و هوسی

از کعبهٔ وصل هردمی باز پسی

نی گفت که پای من به گل بود بسی

ناگاه بریدند سرم در هوسی

در هجر تو گر دلم گراید به خسی

در بر نگذارمش که سازم هوسی

ای کرده به من غم تو بیداد بسی

دریاب، که نیست جز تو فریاد رسی

ای شمعِ جهان فروز! در هر نفسی

از پرتو تو بسوخت پروانه بسی

المنة للّه که نیم هر نفسی

مشغول، چو خلقِ بیخبر، در هوسی