قطعه شمارهٔ 3

گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

ما را چه سود، چون دل ما بسته غم است

از مقتبسات مشکات نبوت است این حدیث که «من عشق وعف و کتم فمات مات شهیدا» یعنی: هر که در جاذبه عشق آویزد و با لطایف عشق آمیزد و در آن طریقه عفت و کتمان پیش گیرد چون بمیرد شهید میرد.

و شرط عفت و کتمان از برای آن است که چون به میل طبع و هوای نفس آلوده باشد و در وصول به آن وسایط توسل جویند و اظهار کنند از قبیل شهوات نفس حیوانی است نه از فضایل روح انسانی.

رخشنده جرم خور که بر این سبز طارم است

قندیل گورخانه شاهان عالم است

دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

این درد زان زیاده که پایان موسم است

هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

هر انتعاش نایره ی قفل ماتم است

گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

رویم به روی محنت و لب بر لب غم است

اخترشناس در روش بخت من گم است

مشکل فتاده کار نه در دست انجم است

کارم چو زلف یار پریشان و دَرهم است

پشتم به‌سان ابروی دل‌دار پرخَم است

یارا بهشت صحبت یاران همدم است

دیدار یار نامتناسب جهنم است