غزل شمارهٔ 114

گر باغ پر شکوفه و گلزار خرم است

ما را چه سود، چون دل ما بسته غم است

از مقتبسات مشکات نبوت است این حدیث که «من عشق وعف و کتم فمات مات شهیدا» یعنی: هر که در جاذبه عشق آویزد و با لطایف عشق آمیزد و در آن طریقه عفت و کتمان پیش گیرد چون بمیرد شهید میرد.

و شرط عفت و کتمان از برای آن است که چون به میل طبع و هوای نفس آلوده باشد و در وصول به آن وسایط توسل جویند و اظهار کنند از قبیل شهوات نفس حیوانی است نه از فضایل روح انسانی.

رخشنده جرم خور که بر این سبز طارم است

قندیل گورخانه شاهان عالم است

کارم چو زلف یار پریشان و دَرهم است

پشتم به‌سان ابروی دل‌دار پرخَم است

یارا بهشت صحبت یاران همدم است

دیدار یار نامتناسب جهنم است

گفتم چه کرده‌ام که نگاهم نمی‌کنی؟

وآن دوستی که داشتی اول چرا کم است؟

دریا فراخ و کشتی ما بی معلم است

این درد زان زیاده که پایان موسم است

هر خنده دریچه ی گشاینده ی غم است

هر انتعاش نایره ی قفل ماتم است

گر تکیه گاه گلخن و گر مسند جم است

رویم به روی محنت و لب بر لب غم است