Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 2301–من سرخوش و تو دلخوش غم بی‌دل و بی‌سر به

غزل شمارهٔ 2302–هشیار شدم ساقی دستار به من واده

غزل شمارهٔ 2303–ناگاه درافتادم زان قصر و سراپرده

Suddenly, having eaten nothing and taken away nothing, I fell from the garden palace and pavilion into the depths of such a well.

غزل شمارهٔ 2304–هر روز پری زادی از سوی سراپرده

غزل شمارهٔ 2305–کی باشد من با تو باده به گرو خورده

غزل شمارهٔ 2306–ناموس مکن پیش آ ای عاشق بیچاره

غزل شمارهٔ 2307–بربند دهان از نان کآمد شکر روزه

غزل شمارهٔ 2308–یا رب چه کس است آن مه یا رب چه کس است آن مه

غزل شمارهٔ 2309–من، بی‌خود و تو، بی‌خود؛ ما را کِه بَرَد خانِه؟

غزل شمارهٔ 2310–ای غایب از این محضر از مات سلام الله

غزل شمارهٔ 2311–از انبهی ماهی دریا به نهان گشته

غزل شمارهٔ 2312–دیدم رخ ترسا را با ما چو گل اشکفته

غزل شمارهٔ 2313–ای جان تو جانم را از خویش خبر کرده

O you whose soul had informed my soul of itself, your thought every moment has made an impression on your slave.

غزل شمارهٔ 2314–ای روی تو رویم را چون روی قمر کرده

غزل شمارهٔ 2315–دل دست به یک کاسه با شهره صنم کرده

غزل شمارهٔ 2316–امروز بت خندان می‌بخش کند خنده

غزل شمارهٔ 2317–ای خاک کف پایت رشک فلکی بوده

غزل شمارهٔ 2318–مستی ده و هستی ده ای غمزه خماره

غزل شمارهٔ 2319–آن یار غریب من آمد به سوی خانه

That stranger-beloved of mine has returned to the house; today gaze about and behold strange forms!

غزل شمارهٔ 2320–بی‌برگی بستان بین کآمد دی دیوانه

غزل شمارهٔ 2321–ای دل به کجایی تو آگاه هیی یا نه

غزل شمارهٔ 2322–هر روز فقیران را هم عید و هم آدینه

Every day is festival and Friday for the poor; has not yesterday’s Friday become an ancient festival?

غزل شمارهٔ 2323–ای دل تو بگو هستم چون ماهی بر تابه

غزل شمارهٔ 2324–روزی تو مرا بینی میخانه درافتاده

غزل شمارهٔ 2325–امروز من و باده و آن یار پری زاده

غزل شمارهٔ 2326–ای بر سر بازاری دستار چنان کرده

غزل شمارهٔ 2327–ای جنبش هر شاخی از لون دگر میوه

غزل شمارهٔ 2328–چون عزم سفر کردی فی لطف امان الله

غزل شمارهٔ 2329–هر موی من از عشقت بیت و غزلی گشته

غزل شمارهٔ 2330–آن عشق جگرخواره کز خون شود او فربه

غزل شمارهٔ 2331–ای دلبر بی‌صورت صورتگر ساده

O formless Beloved of the pure form-fashioner, O you who have given the cup full of tumult to the lovers,

غزل شمارهٔ 2332–ای آنک تو را ما ز همه کون گزیده

غزل شمارهٔ 2333–این کیست چنین مست ز خمار رسیده

غزل شمارهٔ 2334–ای طبل رحیل از طرف چرخ شنیده

غزل شمارهٔ 2335–رندان همه جمعند در این دیر مغانه

The dissolutes are all assembled in the Magian monastery; give one bumper to that unique elder.

غزل شمارهٔ 2336–این نیم شبان کیست چو مهتاب رسیده

This midnight who has come like moonshine? It is the messenger of love, coming from the prayer-niche.

غزل شمارهٔ 2337–هلا ساقی بیا ساغر مرا ده

غزل شمارهٔ 2338–بیا دل بر دل پردرد من نه

غزل شمارهٔ 2339–ایا گم گشتگان راه و بیراه

غزل شمارهٔ 2340–چنین می‌زن دو دستک تا سحرگاه

غزل شمارهٔ 2341–سماع آمد هلا ای یار برجه

غزل شمارهٔ 2342–خدایا مطربان را انگبین ده

غزل شمارهٔ 2343–ایا خورشید بر گردون سواره

غزل شمارهٔ 2344–مبارک باد آمد ماه روزه

غزل شمارهٔ 2345–چو بی‌گاه است و باران خانه خانه

As it is late and raining, to home, to home! Welcome, all friends, to home, to home!

غزل شمارهٔ 2346–مکن راز مرا ای جان فسانه

غزل شمارهٔ 2347–خدایا رحمت خود را به من ده

غزل شمارهٔ 2348–فریاد ز یار خشم کرده

غزل شمارهٔ 2349–ای دیده راست راست دیده

غزل شمارهٔ 2350–آمد مه و لشکر ستاره