غزل شمارهٔ 2338
Toggle stanza 1بیا دل بر دل پردرد من نه
11
بیا دل بر دل پردرد من نه
بیا رخ بر رخان زرد من نه
22
تویی خورشید وز تو گرم عالم
یکی تابش بر آه سرد من نه
33
چو مهره توست مهر جمله دلها
بر این نطع هوای نرد من نه
44
بیار آن معجز هر مرد و زن را
به پیش دشمن نامرد من نه
55
به هر شرطی که بنهی من مطیعم
ولیکن شرط من درخورد من نه
66
کلاه لطف خود با تارک من
برای بوش و بردابرد من نه
77
از آن گردی که از دریا برآری
بیار آن گرد را بر گرد من نه
88
به هر باده نمیگردد سرم مست
به پیشم باده خوکرد من نه
99
خمش ای ناطقه بسیارگویم
سخن را پیش شاه فرد من نه