Ghazaliyat

غزل شمارهٔ 1951–ای برادر تو چه مرغی خویشتن را بازبین

غزل شمارهٔ 1952–هست ما را هر زمانی از نگار راستین

غزل شمارهٔ 1953–هر صبوحی ارغنون‌ها را برنجان همچنین

غزل شمارهٔ 1954–عیش‌هاتان نوش بادا هر زمان ای عاشقان

غزل شمارهٔ 1955–ای زیان و ای زیان و ای زیان و ای زیان

غزل شمارهٔ 1956–سر فروکرد از فلک آن ماه روی سیمتن

غزل شمارهٔ 1957–هست عاقل هر زمانی در غم پیدا شدن

The intellectual is all the time engaged in showing off; the lover is all the time becoming unselfed and distraught;

غزل شمارهٔ 1958–ساقیا چون مست گشتی خویش را بر من بزن

Saki, now that you are drunk, fling yourself on me; to recollect tomorrow is credit—smite the neck of credit.

غزل شمارهٔ 1959–روی او فتوی دهد کز کعبه بر بتخانه زن

غزل شمارهٔ 1960–آفتابا بار دیگر خانه را پرنور کن

غزل شمارهٔ 1961–نوبهارا جان مایی جان‌ها را تازه کن

غزل شمارهٔ 1962–یار خود را خواب دیدم ای برادر دوش من

غزل شمارهٔ 1963–پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من

غزل شمارهٔ 1964–شمس دین بر یوسفان و نازنینان نازنین

غزل شمارهٔ 1965–در میان ظلمت جان تو نور چیست آن

What light is that in the midst of the darkness of your soul? A royal splendor is shining in my heart—who is that?

غزل شمارهٔ 1966–جام پر کن ساقیا آتش بزن اندر غمان

غزل شمارهٔ 1967–ای تو را گردن زده آن تسخرت بر گرد نان

غزل شمارهٔ 1968–ای دل من در هوایت همچو آب و ماهیان

غزل شمارهٔ 1969–از بدی‌ها آن چه گویم هست قصدم خویشتن

غزل شمارهٔ 1970–مطربا بردار چنگ و لحن موسیقار زن

غزل شمارهٔ 1971–از دخول هر غری افسرده‌ای در کار من

غزل شمارهٔ 1972–عاشقا دو چشم بگشا چارجو در خود ببین

Lover, open your two eyes and behold in yourself four streams—a stream of water, a stream of wine, streams of milk and honey.

غزل شمارهٔ 1973–موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین

غزل شمارهٔ 1974–ای چراغ آسمان و رحمت حق بر زمین

غزل شمارهٔ 1975–عشق شمس الدین است یا نور کف موسی است آن

غزل شمارهٔ 1976–عشق شمس حق و دین کان گوهر کانی است آن

غزل شمارهٔ 1977–در ستایش‌های شمس الدین نباشم مفتتن

غزل شمارهٔ 1978–ایها الساقی ادر کأس الحمیا نصف من

غزل شمارهٔ 1979–عاشقان را مژده‌ای از سرفراز راستین

غزل شمارهٔ 1980–یارکان رقصی کنید اندر غمم خوشتر از این

غزل شمارهٔ 1981–مطربا نرمک بزن تا روح بازآید به تن

غزل شمارهٔ 1982–گلسن بنده ستایک غرضم یق اشد رسن

غزل شمارهٔ 1983–به خدا میل ندارم نه به چرب و نه به شیرین

By God, I have no inclination towards either fat or sweet, nor for the purse full of gold, neither for the golden cup.

غزل شمارهٔ 1984–بده آن مرد ترش را قدحی ای شه شیرین

غزل شمارهٔ 1985–صنما بیار باده بنشان خمار مستان

غزل شمارهٔ 1986–صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن

Beautiful one, by your roguish eye, signal with your eye; for one moment repair with a glance this your ruin.

غزل شمارهٔ 1987–هله نیم مست گشتم قدحی دگر مدد کن

غزل شمارهٔ 1988–چه شکر داد عجب یوسف خوبی به لبان

غزل شمارهٔ 1989–جنتی کرد جهان را ز شکر خندیدن

غزل شمارهٔ 1990–جان حیوان که ندیده است به جز کاه و عطن

غزل شمارهٔ 1991–همه خوردند و بخفتند و تهی گشت وطن

غزل شمارهٔ 1992–خوی با ما کن و با بی‌خبران خوی مکن

غزل شمارهٔ 1993–هیچ باشد که رسد آن شکر و پسته من

غزل شمارهٔ 1994–بشنو از بوالهوسان قصه میر عسسان

غزل شمارهٔ 1995–اینک آن انجم روشن که فلک چاکرشان

غزل شمارهٔ 1996–چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان

غزل شمارهٔ 1997–هر که را گشت سر از غایت برگردیدن

غزل شمارهٔ 1998–به خدا گل ز تو آموخت شکر خندیدن

غزل شمارهٔ 1999–مکن ای دوست ز جور این دلم آواره مکن

غزل شمارهٔ 2000–ای ز هجران تو مردن طرب و راحت من

Since you deserted me death is for me joy and ease; without you, death has become for me like honey and milk.