غزل شمارهٔ 1985
Toggle stanza 1صنما بیار باده بنشان خمار مستان
11
صنما بیار باده بنشان خمار مستان
که ببرد عشق رویت همگی قرار مستان
22
می کهنه را کشان کن به صبوح گلستان کن
که به جوش اندرآمد فلک از عقار مستان
33
بده آن قرار جان را گل و لاله زار جان را
ز نبات و قند پر کن دهن و کنار مستان
44
قدحی به دست برنه به کف شکرلبان ده
بنشان به آب رحمت به کرم غبار مستان
55
صنما به چشم مستت دل و جان غلام دستت
به می خوشی که هستت ببر اختیار مستان
66
چو شراب لاله رنگت به دماغها برآید
گل سرخ شرم دارد ز رخ و عذار مستان
77
چو جناح و قلب مجلس ز شراب یافت مونس
ببرد گلوی غم را سر ذوالفقار مستان
88
صنما تو روز مایی غم و غصه سوز مایی
ز تو است ای معلا همه کار و بار مستان
99
بکشان تو گوش شیران چو شتر قطارشان کن
که تو شیرگیر حقی به کفت مهار مستان
1010
ز عقیق جام داری نمکی تمام داری
چه غریب دام داری جهت شکار مستان
1111
سخنی بماند جانی که تو بیبیان بدانی
که تو رشک ساقیانی سر و افتخار مستان