غزل شمارهٔ 1971

چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من

پسته خندان شود لب بسته از گفتار من

نست چون مژگان بلند و پست در گفتار من

تیر یک ترکش ز همواری بود افکار من

چند گردد قسمت افسردگان گفتار من؟

تا به کی تلقین خون مرده باشد کار من؟

می زداید بی کسی زنگ از دل افگار من

از پرستاران گرانتر می شود بیمار من

آه می دزدد نفس در سینه افگار من

غنچه می خسبد نسیم صبح در گلزار من

هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من

هر چه دل واله کند آن پرتو دلدار من