رباعی شمارهٔ 646

کس با تو عدو محاربت نتواند

زیرا که گرفتار کمندت ماند

بس چون تو ملک زمانه بر تخت نشاند

هر یک به مراد خویشتن ملکی راند

نه هر که ستم بر دگری بتواند

بیباک چنانکه می‌رود می‌راند

پیوسته کتاب هجر میخواهم خواند

بر بوی وصال اشک میخواهم راند

هم بر کف ودود، مُلْک بتوانی راند

هم با همه، هم بی همه، بتوانی ماند

در کام دل آنچه بود نفسم همه راند

هرگز نفسی نامه شرم نه بخواند

رو نیکی کن که دهر نیکی داند

او نیکی را از نیکوان نستاند

عقل و دل من چه عیشها میداند

گر یار دمی پیش خودم بنشاند

من بی‌خبرم خدای خود میداند

کاندر دل من مرا چه میخنداند