غزل شمارهٔ 407

برق خاشاک گنه، روزه تابستان است

دود این آتش جانسوز به از ریحان است

زنگ آیینه من صحبت بیدردان است

نفس سوختگان مغز مرا ریحان است

(جسم زاری است که با آه به هم پیچیده است

گردبادی که درین بادیه سرگردان است)

از گرانخوابی ما عمر سبک جولان است

لنگر کشتی ما بال وپر طوفان است

خط نارسته که در لعل لب جانان است

همچو زهری است که در زیر نگین پنهان است

گرچه رویش ز لطافت ز نظر پنهان است

هر که را می نگرم در رخ او حیران است