رباعی شمارهٔ 1896

از بس که بخورد خون من بیدادی

بیمار شدم نکرد از من یادی

از شادی تو پر است شهر و وادی

از روی زمین و آسمان را شادی

ای شادی راز تو هزاران شادی

وز تو به خرابات هزار آبادی

سرسبزی باغ و گلشن و شمشادی

رقاص کن دلی و اصل شادی

مانندهٔ گل ز اصل خندان زادی

وز طالع و بخت خویش شادی شادی

یک بوسه ز تو خواستم و شش دادی

شاگردِ که بودی که چنین استادی؟