غزل شمارهٔ 2617

تا داشت به جان طاقت، بودم به شکیبایی

چون کار به جان آمد، زین پس من و رسوایی

هر لحظه جمال خود نوع دگر آرایی

شور دگر انگیزی شوق دگر افزایی

اِی پادِشَهِ خوبان، داد از غَمِ تَنْهایی

دِل، بی‌‌تو، به جان آمَد؛ وَقْت است که بازآیی

هر کس به تماشایی رفتند به صحرایی

ما را که تو منظوری خاطر نرود جایی

دوش از سر بیهوشی و ز غایت خودرایی

رفتم گذری کردم بر یار ز شیدایی

ترسا بچه‌ای دیشب در غایت ترسایی

دیدم به در دیری چون بت که بیارایی

ترسا بچه‌ایم افکند از زهد به ترسایی

اکنون من و زناری در دیر به تنهایی

این گنبد مینائی این پستی و بالائی

در شد بدل عاشق با این همه پهنائی

با هر کی تو درسازی می‌دانک نیاسایی

زیر و زبرت دارم زیرا که تو از مایی

ای شادی آن روزی کز راه تو بازآیی

در روزن جان تابی چون ماه ز بالایی