رباعی شمارهٔ 754

بر بالینِ تربتِ یحیی، پیغامبر -عَلَیْهِ‌ السّلامُ- معتکف بودم در جامع دمشق که یکی از ملوکِ عرب که به بی‌انصافی منسوب بود، اتّفاقاً به زیارت آمد و نماز و دعا کرد و حاجت خواست.

درویش و غنی بندهٔ این خاک درند

این بی‌ریشان که سغبهٔ سیم و زرند

در سبلت تو به شاعری که نگرند

سیمرغ نه‌ای که بی تو نام تو برند

طاووس نه‌ای که با تو در تو نگرند

خلقان همه در آینهای مینگرند

مشغول خودند و ز آینه بیخبرند

آنها که شب و روز ترا بر اثرند

صیاد نهانند ولی مختصرند