رباعی شمارهٔ 157

آنها که شب و روز ترا بر اثرند

صیاد نهانند ولی مختصرند

طاوس نه‌ای که بر جمالت نگرند

سیمرغ نه‌ای که بیتو نام تو برند

بر بالینِ تربتِ یحیی، پیغامبر -عَلَیْهِ‌ السّلامُ- معتکف بودم در جامع دمشق که یکی از ملوکِ عرب که به بی‌انصافی منسوب بود، اتّفاقاً به زیارت آمد و نماز و دعا کرد و حاجت خواست.

درویش و غنی بندهٔ این خاک درند

خلقان همه در آینهای مینگرند

مشغول خودند و ز آینه بیخبرند

این بی‌ریشان که سغبهٔ سیم و زرند

در سبلت تو به شاعری که نگرند