غزل شمارهٔ 229

گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

نشسته ام مترصد میان خوف و رجا

به جمله خواهم یک ماهه بوسه از تو، بتا

به کیچ کیچ نخواهم که فام من توزی

خطاب هاتف دولت رسید دوش به ما

که هست عرصهٔ بی‌دولتی سرای فنا

اگر ز گلبن خلقش گلی به بار رسد

به حکم نیشکر آرد برون ز زهرگیا

چه منت از مدد روزگار بر سر ما

که حسن فطرت اصلی نمود جوهر ما

اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا

بگیر خنجر تیز و ببر گلوی حیا

درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا

نه رنج اره کشیدی نه زخم‌های جفا

روم به حجره خیاط عاشقان فردا

من درازقبا با هزار گز سودا

چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را

درآ درآ به سعادت درت گشاد خدا

مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا

بگو که در دل تو چیست چیست عزم تو را