شمارهٔ 168

گذشت عمر و هنوز از تقلب و سودا

نشسته ام مترصد میان خوف و رجا

اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا

بگیر خنجر تیز و ببر گلوی حیا

درخت اگر متحرک بدی ز جای به جا

نه رنج اره کشیدی نه زخم‌های جفا

روم به حجره خیاط عاشقان فردا

من درازقبا با هزار گز سودا

چه نیکبخت کسی که خدای خواند تو را

درآ درآ به سعادت درت گشاد خدا

مرا تو گوش گرفتی همی‌کشی به کجا

بگو که در دل تو چیست چیست عزم تو را

رویم و خانه بگیریم پهلوی دریا

که داد اوست جواهر که خوی اوست سخا

کجاست مطرب جان تا ز نعره‌های صلا

درافکند دم او در هزار سر سودا

چه خیره می‌نگری در رخ من ای برنا

مگر که در رخمست آیتی از آن سودا

برفت یار من و یادگار ماند مرا

رخ معصفر و چشم پرآب و وااسفا