رباعی شمارهٔ 1143

* ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم

وین یک‌دمِ عمر را غنیمت شمریم

ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم

وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم

چون ما و شما مقارب یکدگریم

به زان نبود که پردهٔ هم ندریم

مانندهٔ باد اگر چه بی‌پا و سریم

پیوسته چو آتش ره بالا سپریم

دل میگوید که نقد این باغ دریم

امروز چریدیم و به شب هم بچریم

گر صبر کنی پردهٔ صبرت بدریم

ور خواب روی خواب ز چشمت ببریم

گفتم که ز چشم خلق با دردسریم

تا زحمت خود ز چشم خلقان ببریم