رباعی شمارهٔ 297

* ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم

وین یک‌دمِ عمر را غنیمت شمریم

ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم

وین یک دمِ عمر را غنیمت شمریم

امروز چو حلقه مانده بیرون دریم

با حلقه حریف گشته همچون کمریم

دل میگوید که نقد این باغ دریم

امروز چریدیم و به شب هم بچریم

گر صبر کنی پردهٔ صبرت بدریم

ور خواب روی خواب ز چشمت ببریم

گفتم که ز چشم خلق با دردسریم

تا زحمت خود ز چشم خلقان ببریم

چون ما و شما مقارب یکدگریم

به زان نبود که پردهٔ هم ندریم