رباعی شمارهٔ 156

در عهد من آن که لاف سنج سخن است

خونش هدر است، قاتلش نظم من است

وصفت نه به اندازهٔ عقلِ کَهُن است

کز وصفِ تو هر چه گفته آمد، سَخُن است

خاک قدمت سعادت جان من است

خاک از قدمت همه گل و یاسمن است

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است

و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است