رباعی شمارهٔ 36

از عهد مگو که او نه بر پای من است

چون زلف تو عهد من شکن در شکن است

خاک قدمت سعادت جان من است

خاک از قدمت همه گل و یاسمن است

عمریست که جان بنده بی‌خویشتن است

و انگشت‌نمای عالمی مرد و زن است

وصفت نه به اندازهٔ عقلِ کَهُن است

کز وصفِ تو هر چه گفته آمد، سَخُن است