رباعی شمارهٔ 73

بستی کمر وداع و زین شیوه مرا

هم دست زکار رفت و هم پای ز جا

امروز چو کاسۀ سرت هست به‌جا

مَی نوش به کاسه، با حریفی دانا

با آنکه خوش آید از تو، ای یار، جفا

لیکن هرگز جفا نباشد چو وفا

عیشی نبود چو عیش لولی و گدا

افکنده کله از سر و نعلین ز پا

ماییم که با ما نبود هیچ روا

چون هیچ نباشد نبود هیچ سزا

چون من بگذشتهام بجان زین دو سرا

تا کی ز گرانجانی تن بهر خدا

شمع آمد و گفت: ماندهام بی سر و پا

پای اندر بند و سر در آتش همه جا

آن کس که ترا نقش کند او تنها

تنها نگذاردت میان سودا

تنبور چو تن تن برآرد به نوا

زنجیر در آن شود دل بی‌سر و پا

گر عمر بشد عمر دگر داد خدا

گر عمر فنا نماند نک عمر بقا