شمارهٔ 10

بستی کمر وداع و زین شیوه مرا

هم دست زکار رفت و هم پای ز جا

امروز چو کاسۀ سرت هست به‌جا

مَی نوش به کاسه، با حریفی دانا

آن کس که ترا نقش کند او تنها

تنها نگذاردت میان سودا

تنبور چو تن تن برآرد به نوا

زنجیر در آن شود دل بی‌سر و پا

گر عمر بشد عمر دگر داد خدا

گر عمر فنا نماند نک عمر بقا

می‌آمد یار مست و تنها تنها

با نرگس پرخمار رعنا رعنا

هان ای سفری عزم کجایست کجا

هرجا که روی نشسته‌ای در دل ما

با آنکه خوش آید از تو، ای یار، جفا

لیکن هرگز جفا نباشد چو وفا

عیشی نبود چو عیش لولی و گدا

افکنده کله از سر و نعلین ز پا

چون من بگذشتهام بجان زین دو سرا

تا کی ز گرانجانی تن بهر خدا