غزل شمارهٔ 562

نی سنبل تنباکویی نه آتش رخساره‌ای

دل بوی خامی می‌دهد بی‌داغ آتش‌پاره‌ای

منقار زرین بایدت تا دانه زین اخگر کنی

کی مرغ این آتش بود هر مرغ آتش‌خواره‌ای

در نخل تنباکو نگر صوفی شده بازآمده

در کوی خود سرگشته‌ای در شهر خود آواره‌ای

چون بید مجنون هر طرف افکنده از سر طره‌ای

چون دلق سالک هرکجا افکنده از بر پاره‌ای

مردم گیا از چین مخر تنباکوی آچین بخر

هم مایه بی‌مایه‌ای هم چاره بیچاره‌ای

خواهم دید وجد آنقدر جام می و تنباکوام

کافتم به طاق ابرویی چون نرگس خماره‌ای

اندر کمند دود او کز سنبل دلجو به است

همچون کلیم افتاده‌ام اندر دم سحاره‌ای

موسی به قوم خویشتن لوح ید بیضا نمود

یا حور سیمین‌ساعدی کرد از مه نو پاره‌ای

تا شد به مَه‌رویان قرین این دود مایه بر زمین

بر آسمان غیرت کشد هر ثابت و سیاره‌ای

هر جرعه کی مستی دهد رند جحیم‌آشام را

از جنس آچین کشتیی وز قسم هندی کاره‌ای

ساغر «نظیری» کم بکش زین خشک می هردم بکش

کت موم ازو شد آهنی، کت لعل ازو شد خاره‌ای