غزل شمارهٔ 174

دریاب که من طاقت هجر تو ندارم

بشتاب که افتاد به جان بهر تو کارم

دل با تو سفرکرد و تهی ماند کنارم

اکنون چه دهم عرض خود آیینه ندارم

زخمی به دل از دست نگارین تو دارم

یارب‌که شود برگ حنا سنگ مزارم

چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم

بوی جگر سوخته یابی ز غبارم

گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

بر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم

فریاد که از کوتهی بخت ندارم

دستی که ترا تنگ در آغوش فشارم