غزل شمارهٔ 2143

دریاب که من طاقت هجر تو ندارم

بشتاب که افتاد به جان بهر تو کارم

چون خاک شوم گر گذری سوی مزارم

بوی جگر سوخته یابی ز غبارم

گر دست دهد خاکِ کفِ پایِ نگارم

بر لوحِ بَصَر خطِّ غباری بنگارم

فریاد که از کوتهی بخت ندارم

دستی که ترا تنگ در آغوش فشارم

بر من نظری کن، که منت عاشق زارم

دلدار و دلارام به غیر از تو ندارم

دل با تو سفرکرد و تهی ماند کنارم

اکنون چه دهم عرض خود آیینه ندارم