المقالة الثانی عشر

چو با ما یار ما امروز جفتست

بگویم آنچ هرگز کس نگفته‌ست

نشاید گفتن آن‌کس را دلی هست

که ندهد بر چنین صورت دل از دست

مرا گویند با دشمن برآویز

گرت چالاکی و مردانگی هست

عراقی بار دیگر توبه بشکست

ز جام عشق شد شیدا و سرمست

ز خاک نرگسستان غنچه ئی رست

که خواب از چشم او شبنم فرو شست

وشاقی اعجمی با دشنه در دست

به خون آلوده دست و زلف چون شست

خراباتی است پر رندان سرمست

ز سر مستی همه نه نیست و نه هست