غزل شمارهٔ 42
Poet: Allama Iqbal
Metre: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
Rhyme: انماورا
Poetic form: Ghazal, Qasida, or Qit‘a
Toggle stanza 1کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را
کف خاکی برگ و سازم برهی فشانم او را
به امید اینکه روزی بفلک رسانم او را
A hand of dust is all I own; I scatter it upon the way, because I hope that on a day it shall ascend to heaven’s throne.
چه کنم چه چاره گیرم که ز شاخ علم و دانش
ندمیده هیچ خاری که بدل نشانم او را
What stratagem have I, what art? For on the branch of wisdom’s tree no thorn has ever sprung for me that I might thrust into my heart.
دهد آتش جدائی شرر مرا نمودی
به همان نفس بمیرم که فرونشانم او را
The fires of separation give a brief effulgence to my flame, and when I would damp down the same, that very breath I no more live.
می عشق و مستی او نرود برون ز خونم
که دل آنچنان ندادم که دگر ستانم او را
Let it not vanish from my vein, the wine and drunkenness of love; I suffer none triumph of my heart, to take it back again.
تو به لوح سادهٔ من همه مدعا نوشتی
دگر آنچنان ادب کن که غلط نخوانم او را
Upon the tablets Thou didst write the argument entire and whole; and now, so discipline my soul that I may read the script aright.
بحضور تو اگر کس غزلی ز من سراید
چه شود اگر نوازی به همین که دانم او را
If in Thy presence one ghazal I ever made be sung to thee, what would it cost, the courtesy to whisper, ‘Yes, I know him well’?
Sources
Persian text source: Ganjoor