Divan-e Shams by Rumi, in the metre مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)

غزل شمارهٔ 1313–جان و سر تو که بگو بی‌نفاق

غزل شمارهٔ 1331–هر کی در او نیست از این عشق رنگ

غزل شمارهٔ 1332–توبه سفر گیرد با پای لنگ

غزل شمارهٔ 1768–چند قبا بر قد دل دوختم

غزل شمارهٔ 1769–ای دل صافی دم ثابت قدم

Heart pure of breath and firm of foot, you came in order to warn the best of communities.

غزل شمارهٔ 1770–آمد سرمست سحر دلبرم

غزل شمارهٔ 1771–شد ز غمت خانهٔ سودا دلم

غزل شمارهٔ 1772–چند گهی فاتحه‌خوانت کنم

غزل شمارهٔ 1773–بار دگر جانب یار آمدیم

غزل شمارهٔ 1774–ما به تماشای تو بازآمدیم

غزل شمارهٔ 2104–شب که جهان است پر از لولیان

غزل شمارهٔ 2105–ساقی من خیزد بی‌گفت من

My saki rises without my speaking and brings that wine of abundant price.

غزل شمارهٔ 2106–مست رسید آن بت بی‌باک من

غزل شمارهٔ 2107–جان منی، جان منی، جان من

You are my life, you are my life, my life; you are my own, you are my own, my own.

غزل شمارهٔ 2108–می‌نروم هیچ از این خانه من

غزل شمارهٔ 2109–ای تو پناه همه روز محن

غزل شمارهٔ 2110–بانگ برآمد ز خرابات من

A cry went up from my tavern, the heavens were split by my litany:

غزل شمارهٔ 2111–بانگ برآمد ز خرابات من

غزل شمارهٔ 2112–ظلمت شب پرتو ظلمات من

غزل شمارهٔ 2113–ای تو چو خورشید و شه خاص من

غزل شمارهٔ 2114–بانگ برآمد ز دل و جان من

غزل شمارهٔ 2115–بازرسید آن بت زیبای من

غزل شمارهٔ 2116–آمده‌ای بی‌گه خامش مشین

غزل شمارهٔ 2117–پیشتر آ ای صنم شنگ من

Come nearer, my pretty idol, my sympathetic idol of like hue with me.

غزل شمارهٔ 2128–ابشر ثم ابشر یا مؤتمن

غزل شمارهٔ 2129–نَحْنُ إِلَیٰ سَیِّدِنَا رَاجِعُون

غزل شمارهٔ 2261–بوقلمون چند از انکار تو

غزل شمارهٔ 2262–پرده بگردان و بزن ساز نو

غزل شمارهٔ 2422–رخ نفسی بر رخ این مست نه

For a moment lay your cheek on the cheek of this drunkard, for a moment put behind your war and cruelty.

غزل شمارهٔ 3164–مست و خوشی باده کجا خورده‌ای؟

غزل شمارهٔ 3165–جان و جهان! دوش کجا بوده‌ای؟

غزل شمارهٔ 3166–ای دل سرمست، کجا می‌پری؟

غزل شمارهٔ 3167–از مه من مست دو صد مشتری

غزل شمارهٔ 3168–یا مَلِکَ الْمَغْرِبِ وَالْمَشْرِقِی

غزل شمارهٔ 3169–گر نه شکار غم دلدارمی

غزل شمارهٔ 3170–ای که تو از عالم ما می‌روی

غزل شمارهٔ 3171–خشم مرو خواجه! پشیمان شوی

غزل شمارهٔ 3172–ای که ازین تنگ قفس می‌پری

غزل شمارهٔ 3173–باده ده، ای ساقی هر متقی

غزل شمارهٔ 3174–صد دل و صد جان بدمی دادمی

غزل شمارهٔ 3175–کار به پیری و جوانیستی

غزل شمارهٔ 3176–کردم با کان گهر آشتی

غزل شمارهٔ 3177–آدمیی، آدمیی، آدمی

غزل شمارهٔ 3178–در دل من پردهٔ نو می‌زنی

غزل شمارهٔ 3204–یا ملک المبعث والمحشر

غزل شمارهٔ 3205–روزن دل! آه چه خوش روزنی

هشتم

دهم

چهل و چهارم