غزل شمارهٔ 3174
Toggle stanza 1صد دل و صد جان بدمی دادمی
11
صد دل و صد جان بدمی دادمی
وز جهت دادن جان شادمی
22
ور تن من خاک بدی این نفس
جمله گل و عشق و هوس زادمی
33
از جهت کشت غمش آبمی
وز جهت خرمن او بادمی
44
گر ندمیدی غم او در دلم
چون دگران بیدم و فریادمی
55
گر نبدی غیرت شیرین من
فخر دو صد خسرو و فرهادمی
66
گر نشکستی دل دربان راز
قفل جهان را همه بگشادمی
77
ور همدانم نشدی پای گیر
همره آن طرفهٔ بغدادمی
88
بس که همه سهو و فراموشیم
گر نبدی یاد تو من یادمی
99
بس! که برد سر و پی این زبان
حسره که من سوسن آزادمی