Divan-e Shams by Rumi, in the metre فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

غزل شمارهٔ 802–می‌رسد یوسف مصری همه اقرار دهید

غزل شمارهٔ 803–بر سر کوی تو عقل از سر جان برخیزد

غزل شمارهٔ 804–صنما گر ز خط و خال تو فرمان آرند

غزل شمارهٔ 805–یا رب این بوی که امروز به ما می‌آید

غزل شمارهٔ 806–یا رب این بوی خوش از روضه جان می‌آید

Lord, is this sweet scent coming from the meadow of the soul, or is it a breeze wafting from beyond the world?

غزل شمارهٔ 807–لحظه‌ای قصه کنان قصه تبریز کنید

غزل شمارهٔ 808–عید بگذشت و همه خلق سوی کار شدند

غزل شمارهٔ 1086–هله زیرک هله زیرک هله زیرک زوتر

غزل شمارهٔ 1087–بده آن باده به ما باده به ما اولیتر

غزل شمارهٔ 1088–سر فروکن به سحر کز سر بازار نظر

غزل شمارهٔ 1089–هین که آمد به سر کوی تو مجنون دگر

غزل شمارهٔ 1090–صنما این چه گمانست فرودست حقیر

غزل شمارهٔ 1091–نه که مهمان غریبم تو مرا یار مگیر

غزل شمارهٔ 1092–اختران را شب وصلست و نثارست و نثار

Tonight is a night of union for the stars and of scattering, scattering, since a bride is coming from the skies, consisting of a full moon.

غزل شمارهٔ 1093–روستایی بچه‌ای هست درون بازار

غزل شمارهٔ 1250–به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش

غزل شمارهٔ 1251–گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش

غزل شمارهٔ 1252–آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش

غزل شمارهٔ 1253–بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش

غزل شمارهٔ 1254–من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش

I am you, you are I, O friend; do not depart from your own breast; do not deem yourself other, do not drive yourself from your own door.

غزل شمارهٔ 1344–شتران مست شدستند، ببین رقص جمل

غزل شمارهٔ 1345–تو مرا می بده و مست بخوابان و بهل

غزل شمارهٔ 1367–رشاء العشق حبیبی لشرود و مضل

غزل شمارهٔ 1628–دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم

I closed my eyes to creation when I beheld his beauty, I became intoxicated with his beauty and bestowed my soul.

غزل شمارهٔ 1629–دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم

غزل شمارهٔ 1630–گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم

غزل شمارهٔ 1631–در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایم

غزل شمارهٔ 1632–هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم

غزل شمارهٔ 1633–در فروبند که ما عاشق این انجمنیم

غزل شمارهٔ 1634–عقل گوید که من او را به زبان بفریبم

Reason says, “I will beguile him with the tongue”; Love says, “Be silent. I will beguile him with the soul.”

غزل شمارهٔ 1635–دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدم

غزل شمارهٔ 1636–از بت باخبر من خبری می رسدم

غزل شمارهٔ 1637–منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم

غزل شمارهٔ 1638–مادرم بخت بده است و پدرم جود و کرم

My mother was fortune, my father generosity and bounty; I am joy, son of joy, son of joy, son of joy.

غزل شمارهٔ 1639–ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم

غزل شمارهٔ 1640–گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم

غزل شمارهٔ 1641–من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم

When I am asleep and crumbling in the tomb, should you come to visit me, I will come forth with speed.

غزل شمارهٔ 1642–ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم

غزل شمارهٔ 1643–چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیم

غزل شمارهٔ 1644–جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم

غزل شمارهٔ 1645–گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم

غزل شمارهٔ 1646–روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم

غزل شمارهٔ 1647–روز شادی است بیا تا همگان یار شویم

غزل شمارهٔ 1648–ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم

غزل شمارهٔ 1649–وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم

The time has come for us to become madmen in your chain, to burst our bonds and become estranged from all;

غزل شمارهٔ 1650–خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم

غزل شمارهٔ 1651–ما سر و پنجه و قوت نه از این جان داریم

غزل شمارهٔ 1652–ای دریغا که شب آمد همه از هم ببریم

غزل شمارهٔ 1653–من از این خانه پرنور به در می نروم

غزل شمارهٔ 1654–تا که ما از نظر و خوبی تو باخبریم