غزل شمارهٔ 1641
Toggle stanza 1من چو در گور درون خفته همیفرسایم
11
من چو در گور درون خفته همیفرسایم
چو بیایی به زیارت سره بیرون آیم
When I am asleep and crumbling in the tomb, should you come to visit me, I will come forth with speed.
22
نفخ صور منی و محشر من پس چه کنم
مرده و زنده بدان جا که توی آن جایم
You are for me the blast of the trumpet and the resurrection, so what shall I do? Dead or living, wherever you are, there am I.
33
مثل نای جمادیم و خمش بیلب تو
چه نواها زنم آن دم که دمی در نایم
Without your lip I am a frozen and silent reed; what melodies I play the moment you breathe on my reed!
44
نی مسکین تو با شکرلب خو کردهست
یاد کن از من مسکین که تو را می پایم
Your wretched reed has become accustomed to your sugar lip; remember wretched me, for I am seeking you.
55
چون نیابم مه رویت سر خود می بندم
چون نیابم لب نوشت کف خود می خایم
When I do not find the moon of your countenance, I bind up my head [veil myself in mourning]; when I do not find your sweet lip, I gnaw my own hand.