غزل شمارهٔ 1630
Toggle stanza 1گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم
11
گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم
ور لبش جور کند از بن دندان بکشم
22
ور بسوزد دل مسکین مرا همچو سپند
پای کوبان شوم و سوز سپندان بکشم
33
گر سر زلف چو چوگانش مرا دور کند
همچنین سجده کنان تا بن میدان بکشم
44
لعل در کوه بود گوهر در قلزم تلخ
از پی لعل و گهر این بخورم آن بکشم
55
این نبودهست و نباشد که من از طنز و گزاف
گهر از ره ببرم لعل بدخشان بکشم
66
رخم از خون جگر صدره اطلس پوشید
چه شود گر ز خطا خلعت سلطان بکشم
77
من چو در سایه آن زلف پریشان جمعم
لازمم نیست که من راه پریشان بکشم
88
همرهانم همه رفتند سوی رهزن دل
بگشایید رهم تا سوی ایشان بکشم
99
گر کسی قصه کند بارکشی مجنونی
از درون نعره زند دل که دو چندان بکشم
1010
ور به زندان بردم یوسف من بیگنهی
همچو یوسف بروم وحشت زندان بکشم
1111
گر دلم سر کشد از درد تو جان سیر شود
جان و دل تا برود بیدل و بیجان بکشم
1212
شور و شر در دو جهان افتد از عنبر و مشک
چونک من دامن مشکین تو پنهان بکشم