Divan-e Shams by Rumi, in the metre مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)

غزل شمارهٔ 2476–هین که خروس بانگ زد وقت صبوح یافتی

غزل شمارهٔ 2477–سرکه هفت ساله را از لب او حلاوتی

غزل شمارهٔ 2478–باز چه شد تو را دلا باز چه مکر اندری

غزل شمارهٔ 2479–پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری

غزل شمارهٔ 2480–ای دل بی‌قرار من راست بگو چه گوهری

Restless heart of mine, say, of what substance are you? Of fire? Of water? Of man? Of peri?

غزل شمارهٔ 2481–با همگان فضولکی چون که به ما ملولکی

غزل شمارهٔ 2482–ای که لب تو چون شکر هان که قرابه نشکنی

غزل شمارهٔ 2483–تلخ کنی دهان من قند به دیگران دهی

غزل شمارهٔ 2484–خواجه اگر تو همچو ما بیخود و شوخ و مستیی

غزل شمارهٔ 2485–یاور من توی بکن بهر خدای یاریی

غزل شمارهٔ 2486–ای زده مطرب غمت در دل ما ترانه‌ای

غزل شمارهٔ 2487–هست به خطه عدم شور و غبار و غارتی

غزل شمارهٔ 2488–ای که غریب آتشی در دل و جان ما زدی

غزل شمارهٔ 2489–گر ز تو بوسه ای خرد صد مه و مهر و مشتری

غزل شمارهٔ 2490–ساقی جان فزای من بهر خدا ز کوثری

غزل شمارهٔ 2491–جمع مکن تو برف را بر خود تا که نفسری

Do not heap snow on yourself, lest you congeal; your snow will make you congeal even though you be the furnace of fire.

غزل شمارهٔ 2492–هر بشری که صاف شد در دو جهان ورا دلی

غزل شمارهٔ 2493–رو بنمودی به تو گر همگی نه جانمی

I would have shown my face to you if I were not wholly soul; the sign of me would have been seen were I not without sign.

غزل شمارهٔ 2494–زرگر آفتاب را بسته گاز می‌کنی

غزل شمارهٔ 2495–آنک بخورد دم به دم سنگ جفای صدمنی

غزل شمارهٔ 2496–خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند می‌دهی

غزل شمارهٔ 2497–صبح چو آفتاب زد رایت روشناییی

غزل شمارهٔ 3179–این طریق دارهم یا سندی و سیدی

غزل شمارهٔ 3206–اضحکنی بنظرة، قلت له فهکذی

غزل شمارهٔ 3230–یا سندا لحاظه عاقلتی و مسکنی

هجدهم