Rubaʿi-ha by Urfi, in the Ruba‘i form

رباعی شمارهٔ 1ای شربت شیخ و شاب در کاسهٔ ما

2 couplets

رباعی شمارهٔ 2ای کرده زبون، ناز شجاع تو، مرا

2 couplets

رباعی شمارهٔ 3چندان که شدم ز بیخودی مست دعا

2 couplets

رباعی شمارهٔ 4ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما

2 couplets

رباعی شمارهٔ 5از بند غرور می گشایم خود را

2 couplets

رباعی شمارهٔ 6گلبرگ برد باد بهاران به کجا

2 couplets

رباعی شمارهٔ 7این ناله که در آتش خویش است کباب

2 couplets

رباعی شمارهٔ 8آنم که قفای من جبین طلب است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 9نادان به عمارت بدن مشغول است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 10راهی بنما که رهنما مردی نیست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 11عرفی چه زنی طعن خرد بر من مست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 12وصل تو دوایی است که بیمارش نیست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 13شاها کرم تو قلزم مواج است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 14آن کز نظرش حجاب صورت بر خاست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 15تا در زده ام به دامن عفو تو دست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 16با سال و مه ام دقیقه و ساعت نیست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 17عرفی که همیشه در سلامت رو داشت

2 couplets

رباعی شمارهٔ 18آنم که رعیت کمینم دهر است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 19از باب مغان که رسمشان جود و عطاست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 20عرفی سخنت گرچه معما رنگ است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 21از دیدهٔ ما به جز حیا نتوان یافت

2 couplets

رباعی شمارهٔ 22حسن از طلب نگاه ما بسته لب است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 23عرفی چه نهی متاع دل در کف دست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 24آنم که به ترک دین دلم خرسند است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 25یار آمده و در صدد دلداری ست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 26عرفی سر صفهٔ مغان مسند ماست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 27زینسان که گمان شده دی به ره است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 28زین سردی دی که آب و آتش یخ بست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 29باز آ که فراق جان گداز آمده است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 30گر چشم و دلم ز ناله و گریه جداست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 31تا عمر مرا فلک به غم پیموده است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 32عشق آمد و گوید رسولم نام است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 33راهم ندهد سوی حرم زاهد زشت

2 couplets

رباعی شمارهٔ 34مسجود ملایک دو تن از آب و گل است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 35معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 36در عهد من آن که لاف سنج سخن است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 37عرفی دل من که منت جان من است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 38دردا که دگر سخن ز فرزانگی است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 39دی محتسب آمد به غم، تند نشست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 40شیراز که دریای معانی گذر است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 41صد تلخ شنیدم ز یکی رزق پرست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 42این لاله که با داغ الست آمده است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 43در باغم و دل شکارگاه شیراست

2 couplets

رباعی شمارهٔ 44یاران دگر انگشت نما خواهم گشت

2 couplets

رباعی شمارهٔ 45در دیدهٔ تو روشنی شرم به است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 46عرفی شب عید و باده عیش افروز است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 47روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت

2 couplets

رباعی شمارهٔ 48عرفی دل ما تا به در عشق گریخت

2 couplets

رباعی شمارهٔ 49عرفی علم هجر تو افراشتنی است

2 couplets

رباعی شمارهٔ 50عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت

2 couplets

Rubaʿi-ha by Urfi, in the Ruba‘i form

Poems

رباعی شمارهٔ 1–ای شربت شیخ و شاب در کاسهٔ ما

رباعی شمارهٔ 2–ای کرده زبون، ناز شجاع تو، مرا

رباعی شمارهٔ 3–چندان که شدم ز بیخودی مست دعا

رباعی شمارهٔ 4–ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما

رباعی شمارهٔ 5–از بند غرور می گشایم خود را

رباعی شمارهٔ 6–گلبرگ برد باد بهاران به کجا

رباعی شمارهٔ 7–این ناله که در آتش خویش است کباب

رباعی شمارهٔ 8–آنم که قفای من جبین طلب است

رباعی شمارهٔ 9–نادان به عمارت بدن مشغول است

رباعی شمارهٔ 10–راهی بنما که رهنما مردی نیست

رباعی شمارهٔ 11–عرفی چه زنی طعن خرد بر من مست

رباعی شمارهٔ 12–وصل تو دوایی است که بیمارش نیست

رباعی شمارهٔ 13–شاها کرم تو قلزم مواج است

رباعی شمارهٔ 14–آن کز نظرش حجاب صورت بر خاست

رباعی شمارهٔ 15–تا در زده ام به دامن عفو تو دست

رباعی شمارهٔ 16–با سال و مه ام دقیقه و ساعت نیست

رباعی شمارهٔ 17–عرفی که همیشه در سلامت رو داشت

رباعی شمارهٔ 18–آنم که رعیت کمینم دهر است

رباعی شمارهٔ 19–از باب مغان که رسمشان جود و عطاست

رباعی شمارهٔ 20–عرفی سخنت گرچه معما رنگ است

رباعی شمارهٔ 21–از دیدهٔ ما به جز حیا نتوان یافت

رباعی شمارهٔ 22–حسن از طلب نگاه ما بسته لب است

رباعی شمارهٔ 23–عرفی چه نهی متاع دل در کف دست

رباعی شمارهٔ 24–آنم که به ترک دین دلم خرسند است

رباعی شمارهٔ 25–یار آمده و در صدد دلداری ست

رباعی شمارهٔ 26–عرفی سر صفهٔ مغان مسند ماست

رباعی شمارهٔ 27–زینسان که گمان شده دی به ره است

رباعی شمارهٔ 28–زین سردی دی که آب و آتش یخ بست

رباعی شمارهٔ 29–باز آ که فراق جان گداز آمده است

رباعی شمارهٔ 30–گر چشم و دلم ز ناله و گریه جداست

رباعی شمارهٔ 31–تا عمر مرا فلک به غم پیموده است

رباعی شمارهٔ 32–عشق آمد و گوید رسولم نام است

رباعی شمارهٔ 33–راهم ندهد سوی حرم زاهد زشت

رباعی شمارهٔ 34–مسجود ملایک دو تن از آب و گل است

رباعی شمارهٔ 35–معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست

رباعی شمارهٔ 36–در عهد من آن که لاف سنج سخن است

رباعی شمارهٔ 37–عرفی دل من که منت جان من است

رباعی شمارهٔ 38–دردا که دگر سخن ز فرزانگی است

رباعی شمارهٔ 39–دی محتسب آمد به غم، تند نشست

رباعی شمارهٔ 40–شیراز که دریای معانی گذر است

رباعی شمارهٔ 41–صد تلخ شنیدم ز یکی رزق پرست

رباعی شمارهٔ 42–این لاله که با داغ الست آمده است

رباعی شمارهٔ 43–در باغم و دل شکارگاه شیراست

رباعی شمارهٔ 44–یاران دگر انگشت نما خواهم گشت

رباعی شمارهٔ 45–در دیدهٔ تو روشنی شرم به است

رباعی شمارهٔ 46–عرفی شب عید و باده عیش افروز است

رباعی شمارهٔ 47–روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت

رباعی شمارهٔ 48–عرفی دل ما تا به در عشق گریخت

رباعی شمارهٔ 49–عرفی علم هجر تو افراشتنی است

رباعی شمارهٔ 50–عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت

رباعی شمارهٔ 1ای شربت شیخ و شاب در کاسهٔ ما

رباعی شمارهٔ 2ای کرده زبون، ناز شجاع تو، مرا

رباعی شمارهٔ 3چندان که شدم ز بیخودی مست دعا

رباعی شمارهٔ 4ای رانده ز نسبت حرم طاعت ما

رباعی شمارهٔ 5از بند غرور می گشایم خود را

رباعی شمارهٔ 6گلبرگ برد باد بهاران به کجا

رباعی شمارهٔ 7این ناله که در آتش خویش است کباب

رباعی شمارهٔ 8آنم که قفای من جبین طلب است

رباعی شمارهٔ 9نادان به عمارت بدن مشغول است

رباعی شمارهٔ 10راهی بنما که رهنما مردی نیست

رباعی شمارهٔ 11عرفی چه زنی طعن خرد بر من مست

رباعی شمارهٔ 12وصل تو دوایی است که بیمارش نیست

رباعی شمارهٔ 13شاها کرم تو قلزم مواج است

رباعی شمارهٔ 14آن کز نظرش حجاب صورت بر خاست

رباعی شمارهٔ 15تا در زده ام به دامن عفو تو دست

رباعی شمارهٔ 16با سال و مه ام دقیقه و ساعت نیست

رباعی شمارهٔ 17عرفی که همیشه در سلامت رو داشت

رباعی شمارهٔ 18آنم که رعیت کمینم دهر است

رباعی شمارهٔ 19از باب مغان که رسمشان جود و عطاست

رباعی شمارهٔ 20عرفی سخنت گرچه معما رنگ است

رباعی شمارهٔ 21از دیدهٔ ما به جز حیا نتوان یافت

رباعی شمارهٔ 22حسن از طلب نگاه ما بسته لب است

رباعی شمارهٔ 23عرفی چه نهی متاع دل در کف دست

رباعی شمارهٔ 24آنم که به ترک دین دلم خرسند است

رباعی شمارهٔ 25یار آمده و در صدد دلداری ست

رباعی شمارهٔ 26عرفی سر صفهٔ مغان مسند ماست

رباعی شمارهٔ 27زینسان که گمان شده دی به ره است

رباعی شمارهٔ 28زین سردی دی که آب و آتش یخ بست

رباعی شمارهٔ 29باز آ که فراق جان گداز آمده است

رباعی شمارهٔ 30گر چشم و دلم ز ناله و گریه جداست

رباعی شمارهٔ 31تا عمر مرا فلک به غم پیموده است

رباعی شمارهٔ 32عشق آمد و گوید رسولم نام است

رباعی شمارهٔ 33راهم ندهد سوی حرم زاهد زشت

رباعی شمارهٔ 34مسجود ملایک دو تن از آب و گل است

رباعی شمارهٔ 35معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست

رباعی شمارهٔ 36در عهد من آن که لاف سنج سخن است

رباعی شمارهٔ 37عرفی دل من که منت جان من است

رباعی شمارهٔ 38دردا که دگر سخن ز فرزانگی است

رباعی شمارهٔ 39دی محتسب آمد به غم، تند نشست

رباعی شمارهٔ 40شیراز که دریای معانی گذر است

رباعی شمارهٔ 41صد تلخ شنیدم ز یکی رزق پرست

رباعی شمارهٔ 42این لاله که با داغ الست آمده است

رباعی شمارهٔ 43در باغم و دل شکارگاه شیراست

رباعی شمارهٔ 44یاران دگر انگشت نما خواهم گشت

رباعی شمارهٔ 45در دیدهٔ تو روشنی شرم به است

رباعی شمارهٔ 46عرفی شب عید و باده عیش افروز است

رباعی شمارهٔ 47روزی که قضا به مزرعهٔ قسمت کشت

رباعی شمارهٔ 48عرفی دل ما تا به در عشق گریخت

رباعی شمارهٔ 49عرفی علم هجر تو افراشتنی است

رباعی شمارهٔ 50عرفی من و دل نه خوب دانیم و نه زشت