Divan-e Ashʿar by Attar, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 302چون لبش درج گهر باز کند

Audio

15 couplets

غزل شمارهٔ 303هر که درین دایره دوران کند

Audio

14 couplets

غزل شمارهٔ 304آفتاب رخ آشکاره کند

Audio

15 couplets

غزل شمارهٔ 305هر زمانی زلف را بندی کند

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 306دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 307هر که عزم عشق رویش می‌کند

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 308عشق توام داغ چنان می‌کند

Audio

23 couplets

غزل شمارهٔ 309زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

Audio

17 couplets

غزل شمارهٔ 310گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 311چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

Audio

8 couplets

غزل شمارهٔ 312دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 313سر مستی ما مردم هشیار ندانند

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 314عاشقان چون به هوش باز آیند

Audio

14 couplets

غزل شمارهٔ 315اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 316آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

Audio

15 couplets

غزل شمارهٔ 317دل ز جان برگیر تا راهت دهند

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 318قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

Audio

14 couplets

غزل شمارهٔ 319هر که سرگردان این سودا بود

Audio

16 couplets

غزل شمارهٔ 320شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 321آن را که ز وصل او خبر بود

Audio

15 couplets

غزل شمارهٔ 322عشق بی درد ناتمام بود

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 323آنچه نقد سینهٔ مردان بود

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 324عشق را پیر و جوان یکسان بود

Audio

8 couplets

غزل شمارهٔ 325آنرا که ز وصل او نشان بود

Audio

19 couplets

غزل شمارهٔ 326هر که را با لب تو پیمان بود

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 327هر که را اندیشهٔ درمان بود

Audio

21 couplets

غزل شمارهٔ 328زلف تو که فتنهٔ جهان بود

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 329هر که را ذره‌ای وجود بود

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 330هر که را در عشق تو کاری بود

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 331مرد یک موی تو فلک نبود

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 332چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 333کسی کو خویش بیند بنده نبود

Audio

16 couplets

غزل شمارهٔ 334با لب لعلت سخن در جان رود

Audio

8 couplets

غزل شمارهٔ 335دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

Audio

7 couplets

غزل شمارهٔ 336تا سر زلف تو درهم می‌رود

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 337چه سازی سرای و چه گویی سرود

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 338گر نسیم یوسفم پیدا شود

Audio

14 couplets

غزل شمارهٔ 339هر گدایی مرد سلطان کی شود

Audio

19 couplets

غزل شمارهٔ 340چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

Audio

8 couplets

غزل شمارهٔ 341هر که صید چون تو دلداری شود

Audio

18 couplets

غزل شمارهٔ 342یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 343ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 344هرچه در هر دو جهان جانان نمود

Audio

21 couplets

غزل شمارهٔ 345رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 346گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

Audio

12 couplets

غزل شمارهٔ 347برق عشق از آتش و از خون جهد

Audio

10 couplets

غزل شمارهٔ 348زلف را چون به قصد تاب دهد

Audio

11 couplets

غزل شمارهٔ 349یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 350هر که را ذوق دین پدید آید

Audio

9 couplets

غزل شمارهٔ 351یا دست به زیر سنگم آید

Audio

7 couplets

Divan-e Ashʿar by Attar, in the Ghazal form

Poems

غزل شمارهٔ 302–چون لبش درج گهر باز کند

غزل شمارهٔ 303–هر که درین دایره دوران کند

غزل شمارهٔ 304–آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ 305–هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ 306–دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

غزل شمارهٔ 307–هر که عزم عشق رویش می‌کند

غزل شمارهٔ 308–عشق توام داغ چنان می‌کند

غزل شمارهٔ 309–زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

غزل شمارهٔ 310–گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

غزل شمارهٔ 311–چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ 312–دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

غزل شمارهٔ 313–سر مستی ما مردم هشیار ندانند

غزل شمارهٔ 314–عاشقان چون به هوش باز آیند

غزل شمارهٔ 315–اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

غزل شمارهٔ 316–آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

غزل شمارهٔ 317–دل ز جان برگیر تا راهت دهند

غزل شمارهٔ 318–قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

غزل شمارهٔ 319–هر که سرگردان این سودا بود

غزل شمارهٔ 320–شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

غزل شمارهٔ 321–آن را که ز وصل او خبر بود

غزل شمارهٔ 322–عشق بی درد ناتمام بود

غزل شمارهٔ 323–آنچه نقد سینهٔ مردان بود

غزل شمارهٔ 324–عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ 325–آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ 326–هر که را با لب تو پیمان بود

غزل شمارهٔ 327–هر که را اندیشهٔ درمان بود

غزل شمارهٔ 328–زلف تو که فتنهٔ جهان بود

غزل شمارهٔ 329–هر که را ذره‌ای وجود بود

غزل شمارهٔ 330–هر که را در عشق تو کاری بود

غزل شمارهٔ 331–مرد یک موی تو فلک نبود

غزل شمارهٔ 332–چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود

غزل شمارهٔ 333–کسی کو خویش بیند بنده نبود

غزل شمارهٔ 334–با لب لعلت سخن در جان رود

غزل شمارهٔ 335–دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

غزل شمارهٔ 336–تا سر زلف تو درهم می‌رود

غزل شمارهٔ 337–چه سازی سرای و چه گویی سرود

غزل شمارهٔ 338–گر نسیم یوسفم پیدا شود

غزل شمارهٔ 339–هر گدایی مرد سلطان کی شود

غزل شمارهٔ 340–چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

غزل شمارهٔ 341–هر که صید چون تو دلداری شود

غزل شمارهٔ 342–یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 343–ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

غزل شمارهٔ 344–هرچه در هر دو جهان جانان نمود

غزل شمارهٔ 345–رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟

غزل شمارهٔ 346–گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

غزل شمارهٔ 347–برق عشق از آتش و از خون جهد

غزل شمارهٔ 348–زلف را چون به قصد تاب دهد

غزل شمارهٔ 349–یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 350–هر که را ذوق دین پدید آید

غزل شمارهٔ 351–یا دست به زیر سنگم آید

غزل شمارهٔ 302چون لبش درج گهر باز کند

غزل شمارهٔ 303هر که درین دایره دوران کند

غزل شمارهٔ 304آفتاب رخ آشکاره کند

غزل شمارهٔ 305هر زمانی زلف را بندی کند

غزل شمارهٔ 306دل ز میان جان و دل قصد هوات می‌کند

غزل شمارهٔ 307هر که عزم عشق رویش می‌کند

غزل شمارهٔ 308عشق توام داغ چنان می‌کند

غزل شمارهٔ 309زلف شبرنگش شبیخون می‌کند

غزل شمارهٔ 310گر فلک دیده بر آن چهرهٔ زیبا فکند

غزل شمارهٔ 311چو تاب در سر آن زلف دلستان فکند

غزل شمارهٔ 312دل نظر بر روی آن شمع جهان می‌افکند

غزل شمارهٔ 313سر مستی ما مردم هشیار ندانند

غزل شمارهٔ 314عاشقان چون به هوش باز آیند

غزل شمارهٔ 315اصحاب صدق چون قدم اندر صفا زنند

غزل شمارهٔ 316آنها که در حقیقت اسرار می‌روند

غزل شمارهٔ 317دل ز جان برگیر تا راهت دهند

غزل شمارهٔ 318قومی که در فنا به دل یکدگر زیند

غزل شمارهٔ 319هر که سرگردان این سودا بود

غزل شمارهٔ 320شبی کز زلف تو عالم چو شب بود

غزل شمارهٔ 321آن را که ز وصل او خبر بود

غزل شمارهٔ 322عشق بی درد ناتمام بود

غزل شمارهٔ 323آنچه نقد سینهٔ مردان بود

غزل شمارهٔ 324عشق را پیر و جوان یکسان بود

غزل شمارهٔ 325آنرا که ز وصل او نشان بود

غزل شمارهٔ 326هر که را با لب تو پیمان بود

غزل شمارهٔ 327هر که را اندیشهٔ درمان بود

غزل شمارهٔ 328زلف تو که فتنهٔ جهان بود

غزل شمارهٔ 329هر که را ذره‌ای وجود بود

غزل شمارهٔ 330هر که را در عشق تو کاری بود

غزل شمارهٔ 331مرد یک موی تو فلک نبود

غزل شمارهٔ 332چو در غم تو جز جان چیزی دگرم نبود

غزل شمارهٔ 333کسی کو خویش بیند بنده نبود

غزل شمارهٔ 334با لب لعلت سخن در جان رود

غزل شمارهٔ 335دل به امید وصل تو باد به دست می‌رود

غزل شمارهٔ 336تا سر زلف تو درهم می‌رود

غزل شمارهٔ 337چه سازی سرای و چه گویی سرود

غزل شمارهٔ 338گر نسیم یوسفم پیدا شود

غزل شمارهٔ 339هر گدایی مرد سلطان کی شود

غزل شمارهٔ 340چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود

غزل شمارهٔ 341هر که صید چون تو دلداری شود

غزل شمارهٔ 342یک حاجتم ز وصل میسر نمی‌شود

غزل شمارهٔ 343ای کوی توام مقصد و ای روی تو مقصود

غزل شمارهٔ 344هرچه در هر دو جهان جانان نمود

غزل شمارهٔ 345رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟

غزل شمارهٔ 346گر دلبرم به یک شکر از لب زبان دهد

غزل شمارهٔ 347برق عشق از آتش و از خون جهد

غزل شمارهٔ 348زلف را چون به قصد تاب دهد

غزل شمارهٔ 349یک شکر زان لب به صد جان می‌دهد

غزل شمارهٔ 350هر که را ذوق دین پدید آید

غزل شمارهٔ 351یا دست به زیر سنگم آید