تراجم
اے جے آربری کے تراجم میں علامہ اقبال کی کتاب پیام مشرق
یہ صفحہ صرف اے جے آربری کے دستیاب تراجم والی نظمیں دکھاتا ہے۔
تراجم والی نظمیں
رباعی شمارهٔ 1شهید ناز او بزم وجود است
All being is a martyr to His whim, all life is graven with the need of Him:
رباعی شمارهٔ 8جهان مشت گل و دل حاصل اوست
The world is clay; our hearts its harvest be; yet is this drop of blood its mystery.
رباعی شمارهٔ 10جهان ما که نابود است بودش
This world of ours, where Loss is born with gain and dissolution is with Being twain.
رباعی شمارهٔ 15ز آب و گل خدا خوش پیکری ساخت
Of water and of clay a figure fine God wrought, a world than Eden more divine.
رباعی شمارهٔ 19ترا ای تازه پرواز آفریدند
O new-fledged spirit proudly hovering! God made thee all delight upon the wing;
رباعی شمارهٔ 22مسلمانان مرا حرفی است در دل
Muslims! I have a word within my heart more radiant than the soul of Gabriel:
رباعی شمارهٔ 58چو تاب از خود بگیرد قطرهٔ آب
The water-drop, when it is self-illumed, Amidst a hundred as one pearl shall be:
رباعی شمارهٔ 59من ای دانشوران در پیچ و تابم
Ye men of learning, I am in a maze, the mind this meaning cannot understand:
رباعی شمارهٔ 62مگو از مدعای زندگانی
Speak not about the Purpose of this life: Thou hast not sight to see its blandishments.
رباعی شمارهٔ 67مرا روزی گل افسرده ئی گفت
One day a withered rose thus spoke to me: ‘Our manifesting is a spark swift blown.’
رباعی شمارهٔ 77دل من در طلسم خود اسیر است
My heart to its own spell is prisoner; the world is lightened by its radiance fair.
رباعی شمارهٔ 82تو ای کودک منش خود را ادب کن
Leave childishness, and learn a better lore; abandon race, if thee a Muslim bore.
رباعی شمارهٔ 84نهان در سینهٔ ما عالمی هست
There is a world concealed within my breast, heart in my dust, by passion’s grief possest.
رباعی شمارهٔ 86چه گویم نکتهٔ زشت و نکو چیست
What maketh Foul and Fair, how shall I say? Tongue trembleth, such a riddle to declare:
رباعی شمارهٔ 88چه پرسی از کجایم چیستم من؟
O ask not what I am, or whence came I: ’Tis self-involvement I am living by:
رباعی شمارهٔ 95تو میگوئی که آدم خاکزاد است
‘A child of earth is Adam’, thou dost say. ‘Bond to the world of being and decay’;
رباعی شمارهٔ 100چو در جنت خرامیدم پس از مرگ
When I was dead, and walked in Paradise, this heaven I could clearly see;
رباعی شمارهٔ 102چسان ای آفتاب آسمان گرد
Being so distant, heaven-circling sun, what manner to my vision dost thou come?
رباعی شمارهٔ 108دلا رمز حیات از غنچه دریاب
Heart, in the rosebud view Life’s mystery! Truth in contingent there unveiled is shewn;
رباعی شمارهٔ 111جهان کز خود ندارد دستگاهی
The world, that findeth in itself no stay, sought in the street of yearning for a way:
رباعی شمارهٔ 127تو ای دل تا نشینی در کنارم
Heart, while thou sittest in the breast of me; better my rug, than sovereign dignity:
رباعی شمارهٔ 139نوا مستانه در محفل زدم من
In the great throng so rapturous I did play, I struck the spark of Life out of their clay;
رباعی شمارهٔ 157بساطم خالی از مرغ کباب است
I have no roasted fowl on which to sup; no mirror-shining wine is in my cup;
رباعی شمارهٔ 163گریز آخر ز عقل ذوفنون کرد
At last from subtle reason he has fled; His self-willed heart knew passion, and it bled;