صداکار عندلیب کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1207–نیم‌شب از عشق تا دانی چه می‌گوید خروس

غزل شمارهٔ 1208–حال ما بی‌آن مه زیبا مپرس

غزل شمارهٔ 1209–ای دل بی‌بهره از بهرام ترس

غزل شمارهٔ 1210–نیست در آخرزمان فریادرس

غزل شمارهٔ 1211–ای روترش به پیشم بد گفته‌ای مرا پس

Sour-faced one, in my presence you spoke evil of me; the mouth of the vulture always smells of carrion.

غزل شمارهٔ 1212–دست بنه بر دلم از غم دلبر مپرس

غزل شمارهٔ 1213–ای سگ قصاب هجر خون مرا خوش بلیس

غزل شمارهٔ 1214–بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس

غزل شمارهٔ 1215–ای مستِ ماهِ رویِ تو استاره و گردون، خوش

غزل شمارهٔ 1216–گر عاشقی از جان و دل جور و جفای یار کش

غزل شمارهٔ 1217–الحذر از عشق حذر هر کی نشانی بودش

غزل شمارهٔ 1218–ای شب خوش رو که توی مهتر و سالار حبش

غزل شمارهٔ 1219–یار نخواهم که بود بدخو و غمخوار و تُرش

غزل شمارهٔ 1220–دام دگر نهاده‌ام تا که مگر بگیرمش

غزل شمارهٔ 1221–اگر گم گردد این بی‌دل از آن دلدار جوییدش

غزل شمارهٔ 1222–چه دارد در دل آن خواجه که می‌تابد ز رخسارش

غزل شمارهٔ 1223–قرین مه دو مریخند و آن دو چشمت ای دلکش

Consorts of the Moon are your two Mars, which are those two eyes of yours, Darling; with that H¯ar¯ut and M¯ar¯ut of yours draw the litigious ones to Babylon.

غزل شمارهٔ 1224–پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش

غزل شمارهٔ 1225–ریاضت نیست پیش ما همه لطفست و بخشایش

غزل شمارهٔ 1226–آن یار ترش رو را این سوی کشانیدش

غزل شمارهٔ 1227–رویش خوش و مویش خوش و‌آن طره جعد‌ینش

غزل شمارهٔ 1228–ای یوسفِ مه‌رویان! ای جاه و جمالت خوش

غزل شمارهٔ 1229–زلفی که به جان ارزد هر تار بشوریدش

غزل شمارهٔ 1230–جانم به چه آرامد ای یار به آمیزش

غزل شمارهٔ 1231–وقتت خوش وقتت خوش حلوایی و شکرکش

غزل شمارهٔ 1232–هنگام صبوح آمد ای مرغ سحرخوانش

غزل شمارهٔ 1233–درون ظلمتی می‌جو صفاتش

غزل شمارهٔ 1234–قضا آمد شنو طبل نفیرش

غزل شمارهٔ 1235–نگاری را که می‌جویم به جانش

The fair one whom I am seeking with all my soul I do not see amongst those present here.

غزل شمارهٔ 1236–برفتم دی به پیشش سخت پرجوش

غزل شمارهٔ 1237–شنو پندی ز من ای یار خوش کیش

غزل شمارهٔ 1238–امروز خوش است دل که تو دوش

غزل شمارهٔ 1239–ای خواجه تو عاقلانه می‌باش

غزل شمارهٔ 1240–آن مطرب ما خوشست و چنگش

غزل شمارهٔ 1241–ما نعره به شب زنیم و خاموش

غزل شمارهٔ 1242–گر لاش نمود راه قلاش

غزل شمارهٔ 1243–اندرآ ای اصل اصل شادمانی شاد باش

غزل شمارهٔ 1244–ای سنایی گر نیابی یار یار خویش باش

غزل شمارهٔ 1245–آنک بیرون از جهان بد در جهان آوردمش

غزل شمارهٔ 1246–دوش رفتم در میان مجلس سلطان خویش

Last night I went into the midst of the assembly of my king; I saw my soul in a beaker in the hand of the saki.

غزل شمارهٔ 1247–عارفان را شمع و شاهد نیست از بیرون خویش

غزل شمارهٔ 1248–ساقیا بی‌گه رسیدی می بده مردانه باش

غزل شمارهٔ 1249–شده‌ام سپند حسنت وطنم میان آتش

غزل شمارهٔ 1250–به شکرخنده اگر می‌ببرد جان رسدش

غزل شمارهٔ 1251–گر لب او شکند نرخ شکر می‌رسدش

غزل شمارهٔ 1252–آن که مه غاشیه زین چو غلامان کشدش

غزل شمارهٔ 1253–بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش

غزل شمارهٔ 1254–من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش

I am you, you are I, O friend; do not depart from your own breast; do not deem yourself other, do not drive yourself from your own door.

غزل شمارهٔ 1255–اندک اندک راه زد سیم و زرش

غزل شمارهٔ 1256–آنک جانش داده‌ای آن را مکش