صداکار عندلیب کی آڈیوز میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 2906–گوید آن دلبر که چون همدل شدی

غزل شمارهٔ 2907–آفتابا سوی مه رویان شدی

غزل شمارهٔ 2908–باوفاتر گشت یارم اندکی

غزل شمارهٔ 2909–هست امروز آنچ می‌باید بلی

غزل شمارهٔ 2910–باز گردد عاقبت این در؟ بلی

غزل شمارهٔ 2911–طبع چیزی نو به نو خواهد همی

غزل شمارهٔ 2912–با من ای عشق امتحان‌ها می‌کنی

You are putting me on trial; O love, you know my weakness, yet you go on doing so.

غزل شمارهٔ 2913–باز چون گل سوی گلشن می‌روی

غزل شمارهٔ 2914–ناگهان اندر دویدم پیش وی

غزل شمارهٔ 2915–خوش بود گر کاهلی یک سو نهی

غزل شمارهٔ 2916–مرحبا ای پرده تو آن پرده‌ای

Welcome, melody—you are that melody which has brought a sign from the spiritual world.

غزل شمارهٔ 2917–هیچ خمری بی‌خماری دیده‌ای

غزل شمارهٔ 2918–می‌زنم حلقهٔ درِ هر خانه‌ای

غزل شمارهٔ 2919–گر سران را بی‌سری درواستی

غزل شمارهٔ 2920–ای بهار سبز و تر شاد آمدی

غزل شمارهٔ 2921–ساقی این جا هست ای مولا؟ بلی

غزل شمارهٔ 2922–هم تو شمعی هم تو شاهد هم تو می

You are both candle and fair one and wine, likewise spring in the midst of December.

غزل شمارهٔ 2923–باد بین اندر سرم از باده‌ای

غزل شمارهٔ 2924–آه از عشق جمال حوره‌ای

غزل شمارهٔ 2925–ای دلی کز گلشکر پرورده‌ای

غزل شمارهٔ 2926–گر در آب و گر در آتش می‌روی

غزل شمارهٔ 2927–ز کجا آمده‌ای می‌دانی

Do you know where you have come? From the midst of allglorious sanctuary.

غزل شمارهٔ 2928–آنچ در سینه نهان می‌داری

غزل شمارهٔ 2929–ای خیالی که به دل می‌گذری

غزل شمارهٔ 2930–تو چرا جمله نبات و شکری

غزل شمارهٔ 2931–از دلبر نهانی گر بوی جان بیابی

غزل شمارهٔ 2932–چه باشد ای برادر یک شب اگر نخسپی

غزل شمارهٔ 2933–ای آنک امام عشقی تکبیر کن که مستی

You who are imam of love, say All¯ah Akbar, for you are drunk; shake your two hands, become indifferent to existence.

غزل شمارهٔ 2934–گفتی شکار گیرم رفتی شکار گشتی

غزل شمارهٔ 2935–گرچه به زیر دلقی شاهی و کیقبادی

غزل شمارهٔ 2936–ای نوبهار خندان از لامکان رسیدی

غزل شمارهٔ 2937–از بهر مرغ خانه چون خانه‌ای بسازی

غزل شمارهٔ 2938–آن مه چو در دل آید او را عجب شناسی

غزل شمارهٔ 2939–ما را مسلم آمد هم عیش و هم عروسی

غزل شمارهٔ 2940–چون زخمه رجا را بر تار می‌کشانی