غزل شمارهٔ 6123

در جنون جوش سویدا تنگ دارد جای من

چشم آهو سایه افکنده‌ست بر صحرای من

بعد مردن گر همین داغست وحشت‌زای من

خاک هم خالی در آتش می‌نماید جای من

چون‌گهر هر چند بر دریا تند غوغای من

در نم یک چشم سر غرق‌ست سرتا پای من

در خور گل‌ کردن فقرست استغنای من

نیست جز دست تهی صفر غرورافزای من

دهر، توفان دارد از طبع جنون پیمای من

قلقلی دزدیده است این بحر از مینای من

گرد وحشت بسکه بر هم چیده است اجزای من

رفتن رنگی تواندکرد خالی جای من

پرده بردار ای حیات جان و جان افزای من

غمگسار و همنشین و مونس شب‌های من

صبحدم چون در دمد دل صور شیون زای من

آسمان صحن قیامت گردد از غوغای من

شعله در آغوش دارد عشق بی پروای من

بر نخیزد یک شرار از حکمت نازای من

بس که لبریزست ز اندوه تو سر تا پای من

ناله می روید چو خار ماهی از اعضای من