غزل شمارهٔ 6312

شکست رنگ که بود آبیار این‌ گلشن

به هر چه می‌نگرم ناله‌ کرده است وطن

صفای دل به چراغ بقا دهد روغن

نفس نلغزد از آیینه تا بود روشن

نگار من شتر انگیخت رو به حجره من

پذیره شترش رفت جان ز حجره تن

بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن

به شادی رخِ گل بیخ غم ز دل بر کن

مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن

مرو مرو که چراغی و دیده روشن

توی که بدرقه باشی گهی گهی رهزن

توی که خرمن مایی و آفت خرمن

برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن

اگر سزای لب تو نبود گفته من

برآر سنگ گران و دهان من بشکن

به صلح آمد آن ترک تند عربده کن

گرفت دست مرا گفت تکری یرلغسن

سپهر قدرا بر درگهت «نظیری » را

گمان نبود که بیند به کام دل دشمن