شمارهٔ 1 - آغاز

شکست رنگ که بود آبیار این‌ گلشن

به هر چه می‌نگرم ناله‌ کرده است وطن

صفای دل به چراغ بقا دهد روغن

نفس نلغزد از آیینه تا بود روشن

نگار من شتر انگیخت رو به حجره من

پذیره شترش رفت جان ز حجره تن

بهار و گل طرب‌انگیز گشت و توبه‌شکن

به شادی رخِ گل بیخ غم ز دل بر کن

مکن مکن که روا نیست بی‌گنه کشتن

مرو مرو که چراغی و دیده روشن

توی که بدرقه باشی گهی گهی رهزن

توی که خرمن مایی و آفت خرمن

برای چشم تو صد چشم بد توان دیدن

چه چشم داری ای چشم ما به تو روشن

اگر سزای لب تو نبود گفته من

برآر سنگ گران و دهان من بشکن

به صلح آمد آن ترک تند عربده کن

گرفت دست مرا گفت تکری یرلغسن

زهی ز صافی چشم تو چشم جان روشن

نسیم پیش خرام تو بوی پیراهن