غزل شمارهٔ 19

رونق عهد شباب است دگر بُستان را

می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را

چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را

ای که انکار کنی عالم درویشان را

تو ندانی که چه سودا و سر است ایشان را

وصل و هجرست یکی چشم و دل حیران را

که زر و سنگ تفاوت نکند میزان را

تازه دارد دل من خار و خس مژگان را

این سفالی است که سیراب کند ریحان را

مژه مانع نشود اشک سبک جولان را

دامن بحر به فرمان نبود مرجان را

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان را

چه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟