غزل شمارهٔ 1114

عاشقی که از دهشت حبیب دلتنگ بود و از وحشت رقیب پای در سنگ، آرزو می برد که کی باشد که آن ساده روی ریش برآورده باشد و پندار حسن از سر بیرون کرده تا بی تحاشی در خدمت او توانم بود و بی تکلف از صحبت او توانم آسود.

شنودم که چون موی از روی او برآمد و تازگی جمال آن پسر به سر آمد او نیز چون دیگران از راه تمنای او بنشست و دیده از تماشای او بربست. با وی گفتند: این خلاف آن است که می گفتی. گفت: من چه دانستم که این صید به هویی بخواهد گریخت و این قید به مویی بخواهد گسیخت.

زندگانی چه کوته و چه دراز

نه به آخر بمرد باید باز؟

ای به خلق از جهانیان ممتاز

چشم خلقی به روی خوب تو باز

متقلب درون جامه ناز

چه خبر دارد از شبان دراز

عابدی را پادشاهی طلب کرد.

اندیشید که دارویی بخورم تا ضعیف شوم، مگر اعتقادی که دارد در حقِّ من زیادت کند.

ای دل خرقه سوز مخرقه ساز

بیش ازین گرد کوی آز متاز

خضر راه حقیقت است مجاز

مکن این در به روی خویش فراز

چون تو کردی حدیث عشق آغاز

پس چرا قصه شد دگرگون باز؟

ای شده چشم جان من به تو باز

از تو در دل نیاز و در جان آز

هر که سر رشتهٔ تو یابد باز

درش از سوزنی کنند فراز