شمارهٔ 22

آنی که فلک با تو درآید به طرب

گر آدمیی شیفته گردد چه عجب

روز از دو رخت به روشنی ماند عجب

آن مقنعهٔ چو شب نگویی چه سبب

ای مجلس تو چو بخت نیک اصل طرب

وین در سخنهات چو روز اندر شب

لبهات می ست و می بود اصل طرب

چندان ترشی درو نگویی چه سبب

تا بشنیدم که گرمی از آتش تب

گرمی سوی دل بردم و سردی سوی لب

از روی تو و زلف تو روز آمد و شب

ای روز و شب تو روز و شب کرده عجب

دل را نه ز آدم و نه حواست نسب

جان را نه زمین نه آسمان است طلب