رباعی شمارهٔ 20

این خانه نه منزل نشاط است و طرب

هست از پی آنکه تا کشی رنج طلب

آنی که فلک با تو درآید به طرب

گر آدمیی شیفته گردد چه عجب

دل را نه ز آدم و نه حواست نسب

جان را نه زمین نه آسمان است طلب

روز از دو رخت به روشنی ماند عجب

آن مقنعهٔ چو شب نگویی چه سبب

لبهات می ست و می بود اصل طرب

چندان ترشی درو نگویی چه سبب

تا بشنیدم که گرمی از آتش تب

گرمی سوی دل بردم و سردی سوی لب

از روی تو و زلف تو روز آمد و شب

ای روز و شب تو روز و شب کرده عجب